آخه دل من تاکی؟واقعا تا کی خورد میشی؟؟؟؟

شاید برای آخرین بار

سلام دوستان گل و دوست داشتنی

شاید این آخرین آپی باشه که برای این وبلاگ انجام میدم

دلیلشو هم بعدا بهتون میگم . منتظر نظراتتون هستم

دوباره این جمله رو تکرار می کنم

مینای عزيزم

براي تو مينويسم که بودنت فصل بهار نبودنت فصل پاييز هر وقت خواستم دسته گلي را تقديم کنم هر گلي پس از ديگري پژمرده ميشود تو امدي وافتخار دادي که به قلب من بيايي.امدي وافتخار دادي که قلب مهربانت را به قلب من هديه دادي. پس حالا نگذار تا تو هم در قلب من پژمرده بشی

مرگ آن نیست که در قبر سیاه دفن شوم

مرگ آن است که از خاطر تو با همه ی خاطره ها محو شوم

واقعا چرا آخر دوست داشتن تنهایی؟ از همه شما دوستانی که میاین و سر مسزنین میخوام که به این سوال من جواب بدین ممنون می شم

هوا تو كردم دوباره
                   بازم دلم تنگه برات
اگر چه دوري از دلم
هنوزم ميميرم برات
اميد من سنگ صبور
                   باشه برو پيشم نيا
بزار كه تنها بسوزم
تو غربت دلتنگيام
              نه اين كه عاشق نباشم
نه
نه اين كه دوست ندارم
نه
               مي خوام تو اوج بي كسي
                              سر روي شونه ات بزارم
زخم زبون و صبر من
بايد بگم حدي داره

يه قلب خالي از اميد آخه سوزوندن نداره

آري ديگر نشان من در تفكر تو مرده است ديگر مرا در غسالخانه عشقت شستشويم داده و در گور

خود خواهي هايت به خاكم سپرده ايي و اكنون سرشكسته از فردايي كه ساخته بودم و ناكام از روياهاي

درازم غرورم را به زير پايت مي افكنم تا باز هم تو را داشته باشم اما ديگر مي دانم:

ديگر من نيستم

ديگر تونيستي

یکی اومده به خــــــوابم آتــــیشی انداخته جونم

یکی که دلش سفیده تو نگاش عشقو می خونم

کاش بمونه توی قلبـــــــم تا همــــیشه در کنارم

نمی خوام چشـــــمی ببینه تا نـــظر بشه خیالم

به کسی چیزی نمــــــی گم تا بمونه توی خوابم

می خوام دردمــــــو بدونه تــــــا بشه محرم رازم

می شه حرفا رو بهش گــــفت تـوی تنهایی ذهنم

آره اون می مــــونه پیشم همه جـا حتی تو قلب

از آتش پرسیدم محبت چیست؟ گفت از من سوزانتر است

از گل پرسیدم محبت چیست؟ گفت از من زیباتر است

از شمع پرسیدم محبت چیست؟ گفت از من عاشق تر است.

از خودش پرسیدم تو کیستی؟ گفت نگاهی بیش نیستم

کوچه

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم ، خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم، گل یاد تو، درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید؛

یادم آمد که:

شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پرگشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه، محو تماشای نگاهت،
آسمان صاف وشب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید؛ تو به من گفتی :

«از این عشق حذر کن!
لحظه ای چند براین آب نظر کن
آب، آیینه ی عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا، که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن!»

با تو گفتم:

حذر از عشق!
ـ ندانم ـ
سفر از پیش تو ، هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول که دل من به تمنای تو پرزد
چون کبوتر، لب بام تو نشستم
تو به من گفت زدی، من نه رمیدم، نه گسستم.

باز گفتم که:

تو صیاد و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گسستم
حذر از عشق ندانم ، نتوانم!
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ، ناله ی تلخی زد و بگریخت ...........
اشک در چشم تو لرزید
ماه برعشق تو خندید

یادم آید که:

دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم، نرمیدم
رفت در ظلمت غم ، آن و شب های دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دگر از آن کوچه گذرهم ..........

بی تو ، اما، به چه حالی من از ، آن کوچه گذشتم.