لبهای شیرینت امروز برایم چه تلخ شد
چه بود گفتی نازنینم
توعشق باشکوهم را چه بیرحمانه شلاق زدی
تسلیم تسلیم
تنها با روحی خرد
جسمی خسته و کاسته
دردی فزون یافته
همواره اندوهی به وسعت هزاران چشم
عمری شنیدن از زبانهای زهرالود
اماج چشمهایی که شستن نمی دانند
تنها برای با تو بودن
امروز گفتی نهایت عشقم چیست تنهایی
از همین حالا تنهایی به قلبم می تازد
امپراتور جغرافیای قلبم بودی
اما
همواره دوستت دارم وطن فروش
شاید حق باتوست
انتهای دوست داشتن را میگویم

دنيا ديوارهاي بلند دارد و درهاي بسته كه دور تا دور زندگي را گرفته اند.
نمي شود از ديوارهاي دنيا بالا رفت.
نمي شود سرك كشيد و آن طرفش را ديد.
اما هميشه نسيمي از آن طرف ديوار كنجكاوي آدم را قلقلك مي دهد.
كاش اين ديوارها پنجره داشت و كاش مي شد گاهي به آن طرف نگاه كرد.
شايد هم پنجره اي هست و من نمي بينم. شايد هم پنجره اش زيادي بالاست و قد من نمي رسد.

با اين ديوارها چه مي شود كرد؟
مي شود از ديوارها فاصله گرفت و قاطي زندگي شد و ميشود اصلا فراموش كرد كه ديواري هست و شايد مي شود تيشه اي بر داشت و كند و كند.
شايد دريچه اي شايد شكافي شايد روزني شايد....

ديوارهاي دنيا بلند است و من گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار.
مثل بچه ي بازيگوشي كه توپ كوچكش را از سر شيطنت به خانه ي همسايه مي اندازد.
گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار.
آن طرف حياط خانه ي خداست.

و آن وقت هي در مي زنم در مي زنم در مي زنم و مي گويم دلم افتاده تو حياط شما,ميشود دلم را پس بدهيد؟

كسي جوابم را نمي دهد.
كسي در را برايم باز نمي كند.
اما هميشه دستي دلم را مي اندازد اين طرف ديوار
همين....
و من اين بازي را دوست دارم.
همين كه دلم پرت مي شود اين طرف ديوار.
همين كه....

من اين بازي را ادامه مي دهم
و آنقدر دلم را پرت مي كنم
آنقدر دلم را پرت مي كنم تا خسته شوند
تا ديگر دلم را پس ندهند
تا آن در را باز كنند و بگويند
بيا خودت دلت را بردار و برو
آن وقت من مي روم و ديگر هم بر نمي گردم
من اين بازي را ادامه مي دهم...

 مینا عزيزم براي تو مينويسم که بودنت فصل بهار نبودنت فصل پاييز هر وقت خواستم دسته گلي را تقديم کنم هر گلي پس از ديگري پژمرده ميشود تو امدي وافتخار دادي که به قلب من بيايي.امدي وافتخار دادي که قلب مهربانت را به قلب من هديه دادي. پس حالا نگذار تا تو هم در قلب من پژمرده بشی   ..

با بیتی از تنهایی های پیچ در پیچ یک پیچک وحشی
می خواهم ترانه ای مکعب از چند تکه یاس خوش بو بنویسم
نور در گیسوی دستانم بالا و پایین می رود
و تنها چند ثانیه می توان برای نبودن خداوند گریست
هر بار که چشم گشودم کسی لالایی خواند
و هر بار که خواستم بخواب فرو روم کسی مرا باز خواند
من پیراهنم خونی است
دستانم گشاده به سوی تاریخچه ی ابدیت انسان
من بار ها برای خداوند اشک ریخته ام
و چشمام در چشمانش گره خورده
روزی بود که پاک بودم
اما حالا تنم در پیله ای از گناه بسته است
افسوس می خورم که تازگی ام نمانده است
افسوس می خورم که حتی تنهایی از من بریده است
در تاریکی اتاقم تنها چیزی که خواهم دانست
این است
که روزی نوبت من هم خواهد رسید ...  

 زندگی تکرار است:

تکرارحوادث

سرکوب حـقایق

مرگ شـقایق

له شدن موری زیـر پا

شکستن دل ها

تنهایی مادری پیـر وفـداکار

گریه نوزادی در قنداق…

زندگی شیرین است :

انتظارِ عاشــــقی بی تاب

لحظه بوسیدنِ پـدری خسـتـه

دیـدار دو دلــدار

بارانِ بـهاران…

زندگی تلخ است:

اشکی در پی دلـدار

التماس چشمها

غروب آخرین دیدار

پژمردن یک گل

سراب بیابان

بغضی بی فریاد….

اری زندگی اینهاست!!!

اما اینها مهم نیست

مهم این است که خدایی بالای سر ماست !!!!


 

نوشته شده توسط mojtaba در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386 ساعت 17:2 موضوع | لینک ثابت